• Verbijstering. Onwerkelijk. Donderdag 20 september 2018 gaat de boeken in als een inktzwarte dag bij OBW.

    Onze vaste barman en kantinecoördinator Jos de Veer is niet meer onder ons.
    Donderdagvond is hij, terwijl hij bij OBW was, na hartfalen zeer plotseling overleden.

    Vol emotie en met nog altijd trillende vingers ben ik nu dit in memoriam aan het schrijven.
    Soms zie je de dood aankomen, maar veelal ook niet. Niet in de verste verte.
    Wat is dit moeilijk en eigenlijk niet te accepteren. 

    Afgelopen woensdagavond waren Jos en ik, samen met vele anderen ook weer bij OBW. Om half 10 met zijn allen even de punten op de i zetten voor de kantineplanning.

    Wij waren er om 8 uur al. Nadat alle voetballers de velden op waren om te trainen, hebben we samen naar de Champions League wedstrijd gekeken die op tv was.

    Niemand meer in de kantine, alleen wij beiden.

    Zullen we samen een bokje nemen, Nico? Laten we dat maar doen Jos. Jos het gaat 3-0 worden, let op mijn woorden. Echt niet Nico, jij hebt geen verstand van voetbal. High-five.

    En nadat we tot laat in de avond een nuttige vergadering over die kantineplanning hebben gehad, gaat Jos naar huis. Ben je er morgen ook nog Nico? Weet ik nog niet Jos, denk het wel. 

    Donderdagavond. Telefoon van OBW. Ja, nu even niet; ik ga nu een keer niet naar OBW. Maar die telefoon blijft gaan. Mijn jongste zoon appt me: pap je moet NU naar OBW komen.

    Ambulances en politie bij OBW. Hoofdschuddende mensen. Huilende mensen. Dit kan niet waar zijn.

    Maar het is wel waar. Jos is overleden. Veel te jong, 59 jaar. 

    Ik denk dat er gisterenavond wel 200 mensen op Hengelder waren. Allemaal trainers, spelers, vrijwilligers, want op donderdagavond is het druk.

    Dat was Jos zijn avond hè, na de training lekker ouwehoeren met de mannen van 1 en 2.

    Hoofdschuddend loop ik samen met Chris over ons hoofdveld. "Chris, als we nu onze ogen dicht doen horen we niks, alleen het ruisen van de wind, terwijl er hier voor ons 200 mensen staan??".

    Immense stilte. Een totale leegte maakte zich meester van mij en van vele anderen.
    Dit is wat anders dan een wedstrijd verliezen. Die kun je volgende week weer winnen.
    Jos kan zijn wedstrijd nooit meer winnen. 

    Persoonlijk ken ik Jos nog van onze jeugd. Samen met anderen voetbalden we ’s ochtends voor het naar school gaan op het pleintje bij de Aloysiusschool.

    Tot Jos een flink aantal jaren geleden opeens bij OBW voor mijn neus stond. Wij kennen elkaar hè??
    Jos is vanaf dat ogenblik bij de inboedel van OBW gaan horen. Jazeker, eigenzinnig en zo nu en dan eigenwijs, maar met een gouden hart voor OBW, zijn OBW.

    Ik hoorde van zijn dochter dat hij de laatste dagen klachten had over druk op zijn borst. Niet naar de dokter gaan hè??

    Jos kwam de laatste tijd steeds vaker bij OBW. Was er nood aan de man, dan sprong hij zelf weer in.
    Ondanks de uitdagingen die we hadden met de bezetting, was Jos stellig over zijn kantine. Die gaat niet dicht hè; dan kom ik zelf wel. En een vergoeding voor zijn werk hoefde hij niet, want dat moesten we maar ten goede laten komen aan de jeugd van OBW.

    Zijn broer Frank verwoordde het gisteravond mooi. "Het heeft zo moeten zijn dat hij hier is overleden." 

    Onze herinneringen gaan niet verloren.

    Mooi mens met een klein hartje. Dank je wel. We gaan je missen kerel.

    Hopelijk vindt zijn naaste familie de kracht om dit ondenkbare en ingrijpende verlies te verwerken.

    Wij gaan dat ook proberen.

    Dag Jos. 

    Nico Ruikes
    Voorzitter sv OBW

     

    Klik hier voor de rouwkaart